3 april 2013

"We krijgen een lange periode van crisis; tot 2020 een financieel economische crisis en na 2020 volgt pas de échte crisis, de ecologische crisis; de schaarste aan grondstoffen, energie en klimaat. Maar dat is een zegen; het signaal dat we het anders moeten gaan doen en een duurzamere weg moeten gaan volgen."

Zo startte Jan Rotmans, hoogleraar Duurzame Transities aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, zijn verhaal. Hij was één van de gastsprekers op het symposium 'Feniks herrijst uit zijn as' georganiseerd op 26 maart door de Avans Hogeschool in Breda in samenwerking met o.a. NVP.

Jan Rotmans, een idealist, is overtuigd dat noodzaak mensen dwingt tot verandering en dat een crisis kansen biedt en voor vernieuwing zorgt. Dat hij daarin gelijk heeft, zag ik vorige week op het journaal in een mooi voorbeeld terug; "grondstofarm Japan slaagt erin om gashydraten [1] vijftig kilometer buiten de kust te winnen". Japan hoopt dit in de toekomst als alternatieve energiebron voor kernenergie te kunnen gebruiken.

Ik ben geen idealist maar geloof wel in "de noodzaak". Ik werk nu acht jaar bij Lumin en heb meegewerkt aan een aantal grote verandertrajecten bij klanten. Eén van de kritische succesfactoren in verandertrajecten is om alle functiegroepen binnen organisaties doordrongen te krijgen van de noodzaak van de verandering. Om te zien dat de huidige manier van werken niet meer aansluit bij de eisen die worden gesteld door zowel interne klanten als externe klanten. Vaak wordt het "wat" en "hoe" rondom de veranderingen van bovenaf goed directief uitlegd maar het "waarom" vergeten en zit 'de communicatie niet in het hart van de organisatie / in het hart van de strategie'. Om maar eens één van de zeven punten van Arianne van Staveren aan te halen. Ze presenteerde haar betoog, het inspelen op een veranderende omgeving, onder de paraplu 'vernieuwd samenwerken'.

Wat alle sprekers tijdens deze bijeenkomst gemeen hadden, was dat zij constant spraken over "een crisis". De vraag is of het woord crisis nog wel de juiste term is. De juiste omschrijving van het woord crisis is, volgens 'de Dikke Van Dale' - die nog in mijn boekenkast staat naast 'het groene boekje' - 'een gevaarlijke toestand' en 'een economische periode van slapte en werkloosheid'. Dit impliceert dat 'het ooit weer wordt zoals het was'. Dat lijkt toch echt een utopie. Ik spreek daarom liever over een 'nieuwe economische werkelijkheid' die we zullen moeten omarmen. En daar waar 'de Dikke Van Dale' vooral een negatieve connotatie heeft bij het woord 'crisis', biedt de 'nieuwe economische werkelijkheid' in mijn ogen ook kansen. Kansen die benut worden wanneer je uitgaat van je eigen kracht en je je toegevoegde waarde kunt uitnutten om zo te excelleren als organisatie en als individuele medewerker. Dat betekent wel dat we ons moeten herbezinnen op onze krachten en talenten. Onszelf en onze organisaties als het ware opnieuw moeten uitvinden om zo door dit 'navelstaren' te komen tot een nieuwe positionering en profilering (om er maar eens wat marketingtermen bij te halen). Want als je wilt dat alles hetzelfde blijft, dan zul je moeten veranderen!

Het was een interessante bijeenkomst die naadloos aansluit op een event dat Lumin zelf verzorgt op 23 april aanstaande. Dit event begint met een workshop ‘Kickstart in de nieuwe werkelijkheid’ en daarna is er een netwerkborrel. Zie ik u daar?

 

[1] Gashydraat is een verbinding van water rond het vriespunt (of ijs) en een gas, dat in de moleculaire holtes van het water zit opgesloten.

Reactie toevoegen